مىكنيم ، و به دين ايشان در مىآئيم ، مردم مدينه اين عده را از اين كار بازداشته و آنان را به زور وادار به گفتن « لا إله الا اللَّه » و پذيرفتن اسلام كردند ، و آيه شريفه : * ( « لا إِكْراه فِي الدِّينِ » ) * در باره آنان نازل شد . « 1 » مؤلف : اين معنا از طريق ديگر هم روايت شده ، و با مضمون روايت قبلى ( كه داشت : زنانى از اهل مدينه چنين نذر مىكردند ) منافات ندارد . و نيز در تفسير الدر المنثور است كه ابن اسحاق و ابن جرير از ابن عباس روايت كرده‌اند كه در تفسير آيه : * ( « لا إِكْراه فِي الدِّينِ » ) * گفته است : اين جمله در باره مردى از اهل مدينه و از قبيله بنى سالم بن عوف بنام حصين نازل شد ، كه دو فرزند نصرانى داشت ، و خودش مردى مسلمان بود ، به رسول خدا ص عرض كرد : آيا مىتوانم آن دو را مجبور به پذيرفتن اسلام كنم ، چون حاضر نيستند غير از نصرانيت دينى ديگر را بپذيرند ؟ در پاسخ او آيه * ( « لا إِكْراه فِي الدِّينِ » ) * نازل شد . و در كافى از امام صادق ع روايت آورده كه فرمود : مراد از « نور » آل محمد ، و مراد از « ظلمات » دشمنان ايشان هستند . « 2 » مؤلف : اين روايت مىخواهد كلى نور و ظلمت را بر مصداق تطبيق كند ، و يا از باب تاويل و بيان باطن آيه است .

--> ( 1 ) تفسير الدر المنثور ج 1 ص 329 ( 2 ) تفسير برهان ج 1 ص 244 و تفسير عياشى ج 1 ص 139 نقل شده است .